වරුණි මිස්

 වරුනිකා  01

[ කියවලා කොමෙන්ට් කරලා සෙයාර් කරලා  සප් එකක් දෙන්න]

වරුණි පුහුණු දිශා වන නිලධාරිනියක් විදියට වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුවේ පලවෙනි පත්වීම විදියට හම්බවුනේ දුෂ්කර පොළොන්නරුව ගමකට.
පොලොන්නරුව කිව්වට පොලොන්නරුවෙනුත් තව කිලෝමීටර් 16ක් විතර යන්න ඕනා “අංගමැඩිල්ල” කියන ගමට. ගාල්ලේ ඉපිදිලා හැදිලා වැඩිලා කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ උපාධියත් ඉවර කරලා කාලෙකට පස්සේ තමයි පත්වීම හැමබ්වෙන්නේ.කොචෝමත් ගවන්මන්ට් ජොබ් එහෙමනේ,
මේ පත්වීම හම්බවුනාට පස්සේ එයාට හිතේ දෙගිඩියාවක් තිබුනා මේ ගමන යනවද නැද්ද කියන එක. මොකද ඒ වෙද්දී යෝජිත විවාහයකින් විවාහ වෙලා වැඩි කාලයක් උනෙත් නෑ. ඒකත් හදිස්සියේම සිද්ද වුන විවාහයක් නිසා වරුණිට තාම හරියට විවාහ ජිවිතේ අත් විදින්න තරම් කාලයක් උනෙත් නෑ එයාගේ මහත්තයට අවුරුදු 3ක පුහුණු වීමකට චීනේ යන් උන නිසා. මොකද එයා සේවය කරේ ගුවන් හමුදාවේ ඉහල තනතුරක. ඇත්තම කිවොත් මේ ලංකාවේ මවු-පියන්ගේ පෙරැත්ත කිරීම මත සිදුවූ තවත් එක යෝජිත විවාහයක් පමණයි. එවන් පසුබිමක අඹු-සැමියන් ආගන්තුකයින් වීම සුලභය.
කොහොමින් කොහොම හරි අමාරුවෙන් හිත හදාගෙන අවසානේ පොළොන්නරුවට එන්න තීරණය කරලා පත්වීම බාරගන්න තිබුන දවසටත් දවස් දෙකකට කලින් වරුණි පොළොන්නරුවට ආවේ වෙන කරන්න කිසිම දෙයක් නැති නිසයි.
මේ එන ගමන් දුෂ්කර වුනත් කැමැත්තෙන් ආවේ වරුණි ගහ-කොළට, පරිසරයට තියෙන ආදරේ වගේම ලෙන්ගතු කම නිසායි. එයාගේ යාළුවො මේ ගමන ගැන හිතල බලන්න කිව්වත් එයාගේ තනි කැමැත්තට මේ ගමන එන්න අවසානේ තීරණය කරන්නත් හේතු වුනේ ගහකොළට හිතේ තිබුණු ආදරේ මයි.
එදා වරුණි කුරුණෑගල ඇවිල්ල campus හිටපු යාලුවෙක් ගේ ගෙදර ඉඳල සෙනසුරාදා පොළොන්නරු යන්න පිටත් වුනේ.

**************

“මිස් කොහෙටද යන්නේ?”
“පොළොන්නරුවට. බස් එක පොළොන්නරුවට යද්දී කීය වගේ වෙනවද?”
“මේක කොහොමත් 3 පහු වෙනවා මිස්!!”

“එහෙමද? පොළොන්නරුවේ ඉඳල අංගමැඩිල්ල ට බස් තියෙනවද?”
“ඔව් මිස්. අන්තිම එක යනවා 6 විතර වෙද්දී?”
“අනේ එහෙමද? මට මේකේ ගිහින් ඒක අල්ලගන්න පුළුවන් වේවි නේද?”
“අපෝ පුළුවන් මිස්. මේක කොහොමත් ඊට කලින් යනවා”
“හා එහෙනම් කමක් නෑ”
ටිකට් අරගෙන වරුණි බෑග් එකත් උඩ රැක් එකට දාල අයිනේ සීට් එකක් වාඩි වුනා, වැඩි සෙනගක් හිටියේ නැති නිසා ඒ වෙලේ. එහා පැත්තේ සීට් එක හිස් නිසා හිතින් කිය කියා හිටියේ ගෑනු කෙනෙක් කවුරුහරි ඇවිල්ල වාඩි වුනොත් හොදයි කියල මොකද මේක පැය දෙක තුනකට වැඩිය යන ගමනක් නිසාත්. ඇරත් ඇයගේ නාරිලතා අංග-පසග ට බස් වල හා දුම්රිය තුල තිබු අත්දැකීම් නම් 18+ ඒවා නිසාත් විය. හිටගෙන ගියොත් බස් ජැකක් වැදීම සුලබ දසුනකි.එයින් ඈ යම් කිසි ආශ්වාදයක් ලැබීමටද පුරුදුව සිටියාය.
විනාඩි 15ක් විතර ගියාට පස්සේ බස් එක කුරුණෑගලින් පිටත් වුනා. සෙනසුරාදා දවසක් නිසා වැඩි සෙනගක් එදා බස් එකේ හිටියෙත් නැති එක වරුණි ගේ හිතට සහනයක් වුනා.
බස් එක ඉදිරියට ඇදෙද්දි කල්පනා ලෝකෙක නිමග්න වුනේ වරුණිටත් නොදැනිම.
ඒ වෙද්දී හස්බන්ඩ් ලංකාවෙන් ගිහිල්ලත් සතියක් විතර වුනා. වෙඩින් එක අරගෙන මාසයක් වත් දෙන්නට එකට ඉන්න බැරි උන නිසා වරුණි ඒ ගැන හිතේ ලොකු දුකක් නොතිබුනත් නෙමේ. ඒත් ඒ හැම දේම සිද්ද වෙන්න ඕන දේවල් වෙන්න ඇති කියල හිත හදාගන්න උත්සහ කරා. මේ ගමන එන්නත් එක හේතුවක් උනේ මේ හැම දෙයක්ම අමතක කරලා ටික කාලයක් නිදහසේ ඉන්න හිතාගෙන. ඒ වෙද්දී වරුණි අවුරුදු 25ක නාඹර වයසේ හිටියේ. දකින ඕනෑම කෙනෙක් දෙපාරක් හැරිලා බලන තරම් රූ සපුවක් වරුණිට හිමි වෙලා තිබුනා.
ඒ නිසා කොල්ලන්ගේ ඇල්ම බැල්ම යන යන තැන කිසි අඩුවක් නැතුව වරුණිට ලැබුනා. කොල්ලෝ විතරක් නෙමේ සමහර නාකි පිරිමි උනත් වරුණි දැක්කම හැරිලා බලනවා කියල වරුණි දන්නවා. කැම්පස් ඉන්න කාලේ කොල්ලෙක් හිටියේ නැතත් යාලුවෝ එක්ක කෙලි දෙලෙන් වගේම ෆන් එකට බර කෙල්ලෙක්. ගෙදර ඉන්නකොට වගේම කැම්පස් එකේදිත් ඇඟ ලස්සනට හැඩට ලස්සනට අදින්න පුරුදු වෙලා හිටියේ.

ඒත් මේ යන ගමේ හැටියට ඒ වගේ අඳින්න බැරි වේවි කියල නං වරුණි දැනගෙන හිටියා හොයා ගත්ත තොරතුරුවල හැටියට. ඒ පළාත ජාතික වනෝද්‍යානයක් නිසා මිනිස්සු ගොඩක් වෙලාවට අලි කරදර වලට මූන දෙන දුෂ්කර ජීවිතයක් තමයි ගත කරන්නේ කියලා විස්තර හොයා ගන්න පුළුවන් වුනා. ඒ උනත් ඒ පළාත ගොඩක් ලස්සන තැන තියෙනවා කියලත් වරුණි දන්නවා. විශේෂයෙන් පරාක්‍රම සමුද්‍රයට මායිම් වෙලා තමයි අංගමැඩිල්ල රක්ෂිතේ පිහිටලා තියෙන්නේ. ඊට අමතරව එක මැද්දෙන් යෝද ඇල ගලාගෙන යන දර්ශනේ වගේම අඹන් ගඟත් ඒකටම නොදෙවිනි සුන්දරත්වයත් එකතු කරනවා කියලා වරුණි අහල තිබුනා එක එක වාර්තා වැඩසටහන් බලලා. ඒ නිසා ඒ සුන්දරත්වය ඇස් දෙකෙන් විඳින්න ආසාව නිසාම ඉවසිල්ලක් නැතුව හිටියේ ගමනාන්තයට යනකම්ම. ඒ විදියට කල්පනා ලෝකේ නිමග්නව ඉඳල දන්නෙම නැතුව වරුණිට නින්ද ගියා.

මතු සම්බන්ඳයී...